Met zowat 200.000 verkochte exemplaren kende de eerste generatie van de DS 7 wel enig succes, al raakte de SUV nooit echt uit de schaduw van het nog heel wat populairdere Duitse geweld. De 7 is nu N°7 of dus Numéro 7 geworden, kwestie van nog wat duidelijker te maken dat het hier om een Frans alternatief gaat. We probeerden hem al eens tijdens de internationale lancering en toerden nu nog eens met enkele varianten op ons wat meer vertrouwde wegen rond.
Het is lang geleden dat we er nog eens in eentje passeerden, maar ook in Chinese restaurants zijn niet alle nummers in de catalogus – pardon: op de menukaart – even populair. DS heeft het in België best wel een beetje moeilijk om voor gelijk welke numéro nog veel klanten te vinden, we gaven de DS N°7 dan ook graag een tweede kans om zij die hem links laten liggen (misschien) van hun ongelijk te overtuigen.
Wat we leuk vinden
Het originele verhaal:
DS was lang de voornaam van een van de meest legendarische modellen van Citroën en zelfs van de hele autohandel, het werd eerder deze eeuw ook eventjes een aparte type-aanduiding voor wat hippere modellen van het Franse merk en raakte er in 2014 als nieuwe premiumspeler nadien zelfs zowat helemaal van los. Het is te zeggen, het presenteerde zich voortaan als een zelfstandig merk binnen natuurlijk nog altijd de Stellantis-groep. De 7 was in 2017 de eerste DS die voordien niet de familienaam Citroën had gedragen en als een ‘eigen’ modoel werd ontworpen, daar is als N°7 dit jaar dus de tweede generatie van gelanceerd. Zie het als een zoveelste poging van een Frans automerk om een alternatief voor het succesrijke Duitse premiumgeweld te bieden, met vooral qua looks van zowel de buiten- als de binnenkant een toch wel originele slag. Je mag de N°7 ook wel als de SUV-variant van de N°8 zien, een evengoed wat aparte berline waarvoor het wel nog wat moeilijker klanten vinden is.
De grote keuze:
Wie het aanbod en dus ook de ‘werkwijze’ van Stellantis een beetje kent, weet allicht ook dat er een grote keuze uit verschillende middelgrote SUV’s met grotendeels dezelfde technologie is. We hebben het dan om te beginnen over de Citroën C5 Aircross, de Jeep Compass, de Opel Grandland en het Peugeot 3008- en 5008-duo, die laatste modellen zijn in België met ook wel enige voorsprong het populairst. Lancia heeft ondertussen de Gamma aan dat al heel rijke aanbod toegevoegd, de nieuwe DS N°7 hoort evengoed in het rijtje thuis. De laatste twee gelden dan wel als wat exclusievere of als je wil premiummodellen, maar ze staan allemaal op hetzelfde platform en bieden ook allemaal keuze tussen hybride en volledig elektrische aandrijvingen. Elk merk legt echter zijn eigen accenten en vindt daarmee ook andere klanten, zo luidt het bij Stellantis.
De looks vanbuiten:
Naast wat verschillen qua (vooral) motorvermogen moet de DS zich dus onderscheiden met zijn looks en zijn luxueuzere interieur. Om met het eerste te beginnen, de designtaal van N°7 sluit netjes aan bij de niet veel oudere N°8 en laat zich – zonder dat we het negatief bedoelen – als een beetje theateraal omschrijven. De ontwerpers leverden een auto af die gerust mag opvallen, dat doet hij onder meer nogal wat scherpe hoeken en een stijl die zelfs een beetje een mix van barok en avant-garde lijkt. Met dus voor sommigen mogelijk ook wat overdaad, maar net dat maakt zowat elke DS toch een beetje apart. Vooral voor- en achteraan natuurlijk, met een wel heel bijzondere Lightblade-lichtsignatuur waarvan de vormen tegelijk ook de luchtstroom over en rond de auto optimaliseren. Vandaar ook een knappe – want lage – luchtweerstandscoëfficiënt van 0,26, met dan ook een positieve impact op het energieverbruik en het rijbereik. We vermelden ook nog even de Luminascreen-grille, die is – juist ja – verlicht.
De looks vanbinnen:
In het interieur valt meteen het stuurwiel met vier spaken (als een X) op, dat is toch ook wel vrij apart. Dat zijn het dashboard, de middenconsole en de deurpanelen evengoed, met een mix van vormen en kleuren die zich als bijzonder stijlvol laat omschrijven en materialen die mooi zijn om naar te kijken en ook prettig om aan te raken. Wij hebben een zwak voor het lichtgrijze interieur met nappaleder, maar je kan met een donkerdere kleur natuurlijk ook voor een dan op het eerste gezicht iets soberder alternatief kiezen.
Het infotainmentscherm:
Het centrale infotainmentscherm lijkt compacter dan de dan ook vaak gigantische exemplaren in heel wat Chinese auto’s, maar het is wel breed genoeg voor (ook) een bediening door de voorste passagier. Je vindt snel je weg in de menu’s en alles lijkt nogal logisch en werkt ook snel, zodat het ontbreken van klassieke knoppen wat minder als een gemis wordt ervaren dan in (alweer) de meeste Chinese concurrenten.
De zit- en laadruimte:
De N°7 is groter en ook ruimer dan de 7 die hij opvolgt, de evengoed langere wielbasis zorgt ook achterin voor heel wat comfortabele zitruimte. De zetels zitten overal goed, voorin is een massage en zelfs een nekverwarming mogelijk. De laadruimte in de koffer hangt af van de aandrijving, met de achterbank nog rechtop gaat van 500 tot een nog wat correctere 560 liter.
Het rijcomfort:
Met de optimale DS Active Scan Suspension wordt het rijcomfort naar een nog wat hoger niveau getild, maar zelfs zonder dat snufje schenkt de N°7 zeker al voldoening. Oneffendenheden worden goed gefilterd, zonder dat het echt te zacht wordt en je de ‘voeling’ met het wegdek verliest. Verwacht wel niet dezelfde dynamiek als van pakweg (of vooral) de BMW iX3.
De veiligheidstechnologie:
Al dan niet standaard kan de N°7 pronken wel nogal wat hoogtechnologische snufjes, genre de adaptieve en dus slimme PixelVision-verlichting en de knappe Night Vision die haar nut vooral in de winter op slecht of helemaal niet verlichte landwegen kan bewijzen.
De elektrische varianten:
De volledig elektrische N°7 E-Tense biedt de keuze tussen vermogens van 230, 245 en een stevige 350 pk, in dat geval met een tweede motor voor de achteras en dan ook vierwielaandrijving. De laatste twee varianten kregen Long Range als extra voornaam en komen dan ook met een batterij van 97,2 kWh, het basismodel doet het met een exemplaar van 73,7 kWh. Qua rijbereik gaat het WLTP-gewijs van 543 over 679 (voor de AWD-variant) tot een straffe 739 kilometer. Maar goed, op de snelweg en met af en toe eens een wat flitsendere acceleratie mag je blij zijn als je met een bij de start volle batterij een goede 500 kilometer ver geraakt.
Waar we (nog) aan twijfelen
De looks vanbinnen, bis:
We lieten ons hierboven al positief uit over de inrichting en aankleding van het interieur, jammer wel dat er hier en daar (onderaan de deurpanelen, op de middenconsole…) toch nog iets hardere en dan ook goedkoper aanvoelende kunststoffen zijn gebruikt. Maar goed, die ontdekken we tegenwoordig ook wel in Duitse concurrenten met vaak nog wat hogere prijzen.
De hybride variant:
Een slechts 1,2 liter grote benzinemotor en een in de zestrapsautomaat geïntegreerd elektromotortje die samen maar 145 pk leveren, echt premium kun je dat anno 2026 niet meer noemen. Bij deze hybride combinatie past dan ook alleen een heel rustige en zelfs gezapige rijstijl, dan bol je bij druk of traag verkeer ook vaker elektrisch en verbruik je dus minder benzine. Maar echt opwindend is het natuurlijk niet.
Wat we minder leuk vinden
Het laadvermogen:
Als een in dit geval Frans merk zich met de Duitse en toch ook alsmaar straffere Chinese concurrenten wil meten, moet het dat natuurlijk ook en misschien zelfs vooral met de technologie doen. Die komen met vaak nog aanzienlijk krachtigere topversies, maar die vinden we op onze Belgische wegen meestal geen echte must. De N°7 verliest de strijd wel een beetje met het laadvermogen. Van een 800-voltarchitectuur is er bij Stellantis en dus ook DS nog altijd geen sprake, snelladen kan dan ook maar tot 160 kW. Een drama is dat natuurlijk niet, veelrijders dienen alleen te weten dat ze wel wat extra tijd aan de laadpaal moeten voorzien. Of om dat nog wat concreter te maken, van 20 naar 80 procent van de capaciteit vraagt een anno 2026 wel al als vrij lang te omschrijven half uurtje. Laden met wisselstroom kan gelukkig wel met tot 22 kW.
De prijzen:
Franse premium is niet goedkoop, met zowat dezelfde aandrijvingen vind je bij de andere Stellantis-merken verschillende modellen met aanzienlijk scherpere prijzen. Zelfs de Lancia Gamma is met een ook wel enigszins vergelijkbare uitrusting aanzienlijk goedkoper, terwijl die qua prestige misschien toch wat in de buurt van de DS wil komen. De hybride N°7-variant kost een correcte 40.900 euro, voor de elektrische gaat het van 49.900 tot een haast bangelijke 69.400 euro voor de AWD Long Range. Ter vergelijking, de met 375 pk nog wat krachtigere Gamma HF Integrale met dezelfde batterij heeft een catalogusprijs van slechts 59.900 euro.
En dus, de nieuwe conclusie?
Met een DS koos je altijd al voor enige originaliteit en allicht ook een andere auto dan die van de buren. De N°7 gaat er nog een stapje in verder, ook al schuilt er onder het opvallende koetswerk heel vertrouwde Stellantis-technologie en in het geval van de elektrische varianten dus ook nog altijd een anno 2026 al wat minder efficiënt lijkende 400-voltarchitectuur. De auto maakt het behalve met zijn looks en het fraai ingerichte interieur ook goed met een hoogstaand comfort en nogal wat originele snufjes. Daar laat DS zich dan wel vrij stevig voor betalen.
