Met Pierre Leclercq is er sinds deze week een Belg verantwoordelijk voor het design van toekomstige Opels. Die benoeming leek ons toch wel hét moment om nog eens terug te blikken op het ontwerp van een model met toen best wel revolutionaire vormen. De Kadett E van 1984 dus, een auto die we vandaag wellicht zowat zijn vergeten.
Lange tijd gaf de letter achter de voornaam van Opel-modellen hun generatie aan. Er was in de jaren 30 van vorige eeuw ook al even een Kadett, maar het ‘tellen’ (met letters dus) begon pas met die van 1962. De Kadett A dus, de B, C en D volgden respectievelijk in 1965, 1973 en 1979. De E waar we het in dit verhaal over hebben, was klaar in de zomer van 1984 en werd enkele maanden later al verkozen tot Europese Auto van het Jaar. Toegegeven, dat waren we eigenlijk ook vergeten.
Breed gamma
Je kon de Kadett E krijgen als vierdeurssedan, als hatchback met drie of met vijf deuren, als break, als bestelwagen en ook als cabriolet. De ontwerpers behielden de technische basis van het vorige model, dat was trouwens de eerste Kadett met voorwielaandrijving. Ze voorzagen de auto wel van volledig nieuwe koetswerken, het was natuurlijk de hatchback die de meeste klanten aansprak. Met de break, die trouwens evengoed de keuze tussen drie en vijf deuren bood, werd ook wel gescoord. Je kon er tot 1.520 liter aan spullen in kwijt, voor een compacte middenklasser was die koffer echt wel heel ruim. De Combo gedoopte bestelversie zonder achterste zijruiten en een aangepaste achteras kon zelfs pronken met 2.400 liter aan laadruimte en een laadvermogen van 635 kilo.
Italiaanse cabriolet
De cabriolet volgde in 1987, het koetswerk was een ontwerp van Nuccio Bertone. De auto werd dan ook in Italië gebouwd. De krachtigste en dus ook sportiefste Kadett werd de GSi met een voor die tijd best wel al indrukwekkende 115 pk. Er werd ook een Groep A-raceversie van afgeleid, die leverde 170 pk en spurtte van 0 naar 100 km/h in net geen 7 seconden. Er werd in verschillende disciplines en zowel op circuits als op rallypistes mee gekoerst, voor de 16V-versie werd uiteindelijk zelfs 250 pk uit de motor gehaald.
In de windtunnel
Bij de lancering van de Kadett E in 1984 was dus ook een heus record gevestigd. Zo’n 1.200 uren in de windtunnel zorgden voor een luchtweerstandscoëfficient van 0,32. Dat werd zelfs 0,30 voor de GSi, wat er toen de meest gestroomlijnde auto ter wereld van maakte. Het was te danken aan (onder meer) de wigvorm van het koetswerk, het druppelvormige silhouet, de quasi gladde raamoppervlakken en ook details als de flexibele afdichtingen tussen de carrosseriedelen.
Van Kadett naar Astra
In 1989 werd de auto nog eens opgefrist, maar er was toen allicht al beslist dat het de laatste Kadett zou zijn. De opvolger van de E werd in 1991 gelanceerd, met de naam Astra. In het Verenigd Koninkrijk werd die al sinds 1980 door zustermerk Vauxhall gebruikt, voortaan zou hij dus in heel Europa op het paspoort van de compacte middenklassers van de twee (toen nog) General Motors-merken staan.
Vergeten letter
De traditie met de vooral voor intern gebruik bedoelde letters werd wel verdergezet, de eerste Opel Astra werd dus de Astra F. De I werd later wel overgeslagen, om verwarring met het cijfer 1 te vermijden. Vandaar dat het huidige model de L is, ook al had het dus eigenlijk nog de K moeten zijn zijn. Het is maar dat je het weet.
