Een van de mooiste auto’s uit de lange Opel-geschiedenis was Amerikaans geïnspireerd, zij het in miniatuurvorm. Bij de echte kenners gaat er met zo’n openingszin allicht meteen een lichtje branden. We hebben het dan inderdaad niet over de Manta, wel over de even originele als knappe GT uit de jaren 60 en 70.
Met de fraaie STX Concept leek Opel op het autosalon van Parijs vooral duidelijk te willen maken dat het blijft geloven in breaks. De spectaculaire looks laten vermoeden dat die er straks misschien wel wat sportiever kunnen uitzien, al is het toch nog een open vraag hoever ze daar bij het Duitse Stellantis-merk voor een toekomstig productiemodel in durven of allicht vooral mogen gaan. En een echte coupé of zelfs sportwagen, zit dat er bij Opel ooit nog eens aan te komen? We vrezen van niet, hun leuke GT Concept uit 2016 lijken ze in Rüsselsheim alweer helemaal vergeten. Wij gaan nog eens een heel pak verder terug in de tijd, naar de GT waarmee het merk het autowereldje in 1968 best wel blij wist te maken.
Een beetje Kadett
Een sportwagen van General Motors met de motor voorin, een aandrijving via de achterwielen en slechts twee zitplaatsen, het is een omschrijving die ongetwijfeld meteen aan de Chevrolet Corvette doet denken. Maar hier hebben we het over een wagen van wat toen nog het Europese filiaal van de autoreus uit Detroit was. De Opel GT dus, die auto was een maat kleiner dan het dan ook zowel letterlijk als figuurlijk grote voorbeeld uit de Verenigde Staten. Hij debuteerde als een soort stijlstudie op de autosalons van Parijs en Frankfurt van 1965. Voor het drie jaar later gelanceerde productiemodel werden mechanische componenten van de heel brave Kadett B uit die tijd gebruikt, dat geeft al meteen aan dat de lat qua prestaties niet heel hoog werd gelegd.
Bescheiden beginnen
Het elegante koetswerk werd door het Franse bedrijf Brissonneau & Lotz, vooral gespecialiseerd in rollend… spoorwegmateriaal, in elkaar gestoken. Het design deed zeker denken aan de in 1967 gelanceerde derde generatie van de Corvette. Maar terwijl die voorin een gigantische en dan ook heel krachtige V8 kreeg ingebouwd, moest de GT het om te beginnen stellen met een nog niet eens 1,1 liter grote viercilinder van een kleine 70 pk. Als optie was er echter snel ook een 1.9 met 102 pk beschikbaar, die was goed voor een spurt naar 100 km/u in zowat 11 seconden en een top van 182 km/u. Ter vergelijking, voor de 5.7 in de Amerikaanse krachtpatser ging het vermogen voor de strafste variant op een bepaald moment richting 560 pk. Latere versies werden, onder meer omdat men toen ook in de VS al wat zuinigere auto’s wilde aanbieden, wel aanzienlijk minder krachtig.
Trommelremmen achteraan
Dat gebeurde trouwens ook met de via Buick-dealers in Noord-Amerika verkochte exemplaren van de Opel, nieuwe emissieregels (en een aangepaste compressieverhouding) maakten dat de GT er vanaf 1971 nog slechts 83 pk sterk was. Er was langs beide kanten van de Atlantische Oceaan keuze tussen een manuele vierbak en een drietrapsautomaat. De voorwielophanging telde onder meer een dwarse bladveer, ook dat had de Opel gemeen met de Chevrolet. De GT kreeg schijfremmen voor- en trommels achteraan mee, de besturing was niet bekrachtigd. Anno 2024 doet zo’n paspoort natuurlijk haast antiek aan, toen was dat allemaal nog heel normaal.
Verborgen koplampen
De overdag verborgen koplampen, die de Corvette evengoed had, waren in die dagen zelfs heel hip. De bediening gebeurde manueel via een grote hendel naast de versnellingspook op de middenconsole. Het ontwerp van Erhard Schnell, een toch wel heel gepaste naam voor een designer van een sportieve auto, voorzag geen klassieke toegang tot de trouwens ook bijzonder kleine laadruimte. Er stak achterin dus geen derde deur en zelfs geen kofferklepje in de GT. Achter de zetels was er een soort hoedenplank en onder een opklapbaar paneel zaten een in die dagen wel nog een als onmisbaar beschouwd reserverwiel en een krik.
Commercieel succes
Gezien zijn dus toch wel beperkte mogelijkheden mag een tussen 1968 en 1973 bereikte verkoop van 103.463 exemplaren best wel een succes worden genoemd. Er waren ook een kleine 11.000 stuks van de goedkopere GT/J bij, die variant kwam zonder chroom en was ook kaler uitgerust. Op de topversies waren een sperdifferentieel, een soort tractiecontrole, een verwarmde achterruit en zowaar zelfs een verlichting voor de motorruimte wel standaard, zij het niet op alle markten. De productie stopte zonder opvolger, General Motors zag er blijkbaar geen brood meer in om nog in een alternatief voor de zowel met zijn functionaliteit als met zijn prestaties al beter scorende Datsun 240Z te investeren.
Tweede keer
In 2007 pakte Opel wel weer uit met een GT (foto hieronder), een enkel als roadster aangeboden kloon van de Amerikaanse Chevrolet Solstice en zowat identieke Saturn Sky. De Opel-variant werd evengoed in Noord-Amerika gebouwd, hij kwam naar Europa met een 2 liter grote viercilinder van 264 pk. Ook die nieuwe GT was allesbehalve praktisch, met een totale productie van slechts 7.519 exemplaren eindigde het dus weinig succesvolle verhaal al in 2010.
Geen derde GT
In 2016 leek Opel het nog eens te willen proberen, met de GT Concept (foto hieronder) die visueel best wel sterk leek op de originele sportwagen uit 1968. Het studiemodel stond op een nieuw en achterwielaangedreven platform, een lichte constructie en een vrij kaal interieur moesten de van een slechts 145 pk sterke driecilinder voorziene auto toch nog keurige prestaties bezorgen. Eventjes leek het erop dat er tegen 2018, 50 jaar na de lancering van de eerste GT, een productieversie van de conceptauto zou volgen. Een marktstudie moet toen echter hebben uitgewezen dat de kansen op een commercieel succes beperkt waren, ondertussen had men het bij Opel trouwens ook al heel druk met de overname door de Franse PSA-groep. Dat werd nadien Stellantis, blijkbaar is het daar nog altijd niet terug beginnen kriebelen voor een nieuwe GT…
